Mijn lijf als kompas...
Mijn lijf en ik legden (en leggen nog steeds) een hele weg af... Ik stond en sta zelf voor diverse uitdagingen en steeds kom ik tot dezelfde conclusie... Als ik weerstand bied aan de stroom die van binnenuit komt, als ik oordoppen in steek om de roep niet te horen en als ik zand in mijn ogen laat strooien door mijn mind... Dan komt mijn lijf me met allerlei fysieke en mentale klachten liefdevol maar kordaat tot de orde roepen... Hé, lieverd, niet daar gaan zoeken, hier is de weg...
Via dans, beweging en zang heb ik opnieuw mijn sprankel teruggevonden en kwam ik na jarenlang 'plat' zijn weer tot leven... Ik heb mezelf jarenlang als een project gezien dat stuk was, ik ging het zelf ook echt zo geloven, dat ik nog meer 'fixen' nodig had, nog wat dieper graven, nog wat beter worden, nog wat meer therapie en coaching en cursussen her en der... Tot ik ergens voelde dat ook dit vluchten was om niet écht te moeten voelen... Wat als... Wat als het ook anders kan?
Door opnieuw te gaan dansen, authentiek te bewegen van binnenuit, (echt gewoon in mijn keuken lief mens, niks fancy aan!) bracht ik in beweging wat in mijn lichaam vast zat én maakte ik weer contact met vreugde in mezelf. Mijn pad is er niet een van stilzitten en mediteren... Het is er een van belichaamd aanwezig zijn in beweging en klank.
Mantra's en klank als meditatie, yoga om te zakken in mijn lijf, ademwerk om mijn zenuwstelsel te reguleren en mijn hoofd stil te laten vallen, dans om dat wat leeft in mijn binnenwereld waarvoor taal tekortschiet tot uiting te brengen...
Mijn lijf werd sterker en het verbaast me nog steeds elke dag hoe ik, door me steeds meer te verbinden met dat wat me oprecht vreugde schenkt, opnieuw voel dat ik Leef!
Is elke dag daarom gemakkelijk en is alles joy en bliss? Nope! Reality check... Ik begeef me ook nog steeds op deze messy human rollercoaster en als diepvoelend mensenwezen wordt het me ook nog steeds bij momenten teveel... Maar toch is er iets wezenlijks veranderd in mij... Ik durf steeds vaker te voelen en te landen bij mezelf, zonder het te willen fixen of veranderen en zonder ervoor weg te lopen... Het mag er zijn... allemaal... en ik leer er steeds beter mee dansen, ademen en zijn...
Dat wens ik jou ook toe, dat gevoel van thuiskomen in jezelf...
Via dans, beweging en zang heb ik opnieuw mijn sprankel teruggevonden en kwam ik na jarenlang 'plat' zijn weer tot leven... Ik heb mezelf jarenlang als een project gezien dat stuk was, ik ging het zelf ook echt zo geloven, dat ik nog meer 'fixen' nodig had, nog wat dieper graven, nog wat beter worden, nog wat meer therapie en coaching en cursussen her en der... Tot ik ergens voelde dat ook dit vluchten was om niet écht te moeten voelen... Wat als... Wat als het ook anders kan?
Door opnieuw te gaan dansen, authentiek te bewegen van binnenuit, (echt gewoon in mijn keuken lief mens, niks fancy aan!) bracht ik in beweging wat in mijn lichaam vast zat én maakte ik weer contact met vreugde in mezelf. Mijn pad is er niet een van stilzitten en mediteren... Het is er een van belichaamd aanwezig zijn in beweging en klank.
Mantra's en klank als meditatie, yoga om te zakken in mijn lijf, ademwerk om mijn zenuwstelsel te reguleren en mijn hoofd stil te laten vallen, dans om dat wat leeft in mijn binnenwereld waarvoor taal tekortschiet tot uiting te brengen...
Mijn lijf werd sterker en het verbaast me nog steeds elke dag hoe ik, door me steeds meer te verbinden met dat wat me oprecht vreugde schenkt, opnieuw voel dat ik Leef!
Is elke dag daarom gemakkelijk en is alles joy en bliss? Nope! Reality check... Ik begeef me ook nog steeds op deze messy human rollercoaster en als diepvoelend mensenwezen wordt het me ook nog steeds bij momenten teveel... Maar toch is er iets wezenlijks veranderd in mij... Ik durf steeds vaker te voelen en te landen bij mezelf, zonder het te willen fixen of veranderen en zonder ervoor weg te lopen... Het mag er zijn... allemaal... en ik leer er steeds beter mee dansen, ademen en zijn...
Dat wens ik jou ook toe, dat gevoel van thuiskomen in jezelf...
Er moeten mensen zijn
die zonnen aansteken,
voordat de wereld verregent.
Mensen die zomervliegers oplaten
als het ijzig wintert,
en die confetti strooien
tussen de sneeuwvlokken.
Die mensen moeten er zijn.
Er moeten mensen zijn
die aan de uitgang van het kerkhof
ijsjes verkopen,
en op de puinhopen
mondharmonica spelen.
Er moeten mensen zijn,
die op hun stoelen gaan staan,
om sterren op te hangen
in de mist.
Die lente maken
van gevallen bladeren,
en van gevallen schaduw,
licht.
Er moeten mensen zijn,
die ons verwarmen
en die in een wolkeloze hemel
toch in de wolken zijn
zo hoog
ze springen touwtje
langs de regenboog
als iemand heeft gezegd:
kom maar in mijn armen
Bij dat soort mensen wil ik horen
Die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan
Er moeten mensen zijn
die op het grijze asfalt
in grote witte letters
LIEFDE verven
Mensen die namen kerven
in een boom
vol rijpe vruchten
omdat er zoveel anderen zijn
die voor de vlinders vluchten
en stenen gooien
naar het eerste lenteblauw
omdat ze bang zijn
voor de bloemen
en bang zijn voor:
ik hou van jou
Ja,
er moeten mensen zijn
met tranen
als zilveren kralen
die stralen in het donker
en de morgen groeten
als het daglicht binnenkomt
op kousenvoeten
Weet je,
er moeten mensen zijn,
die bellen blazen
en weten van geen tijd
die zich kinderlijk verbazen
over iets wat barst
van mooiigheid
Ze roepen van de daken
dat er liefde is
en wonder
als al die anderen schreeuwen:
alles heeft geen zin
dan blijven zij roepen:
neen, de wereld gaat niet onder
en zij zien in ieder einde
weer een nieuw begin
Zij zijn een beetje clown,
eerst het hart
en dan het verstand
en ze schrijven met hun paraplu
i love you in het zand
omdat ze zo gigantisch
in het leven opgaan
en vallen
en vallen
en vallen
en OPSTAAN
Bij dát soort mensen wil ik horen
die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan
de muziek gaat DOOR
de muziek gaat DOOR
en DOOR
Toon Hermans
die zonnen aansteken,
voordat de wereld verregent.
Mensen die zomervliegers oplaten
als het ijzig wintert,
en die confetti strooien
tussen de sneeuwvlokken.
Die mensen moeten er zijn.
Er moeten mensen zijn
die aan de uitgang van het kerkhof
ijsjes verkopen,
en op de puinhopen
mondharmonica spelen.
Er moeten mensen zijn,
die op hun stoelen gaan staan,
om sterren op te hangen
in de mist.
Die lente maken
van gevallen bladeren,
en van gevallen schaduw,
licht.
Er moeten mensen zijn,
die ons verwarmen
en die in een wolkeloze hemel
toch in de wolken zijn
zo hoog
ze springen touwtje
langs de regenboog
als iemand heeft gezegd:
kom maar in mijn armen
Bij dat soort mensen wil ik horen
Die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan
Er moeten mensen zijn
die op het grijze asfalt
in grote witte letters
LIEFDE verven
Mensen die namen kerven
in een boom
vol rijpe vruchten
omdat er zoveel anderen zijn
die voor de vlinders vluchten
en stenen gooien
naar het eerste lenteblauw
omdat ze bang zijn
voor de bloemen
en bang zijn voor:
ik hou van jou
Ja,
er moeten mensen zijn
met tranen
als zilveren kralen
die stralen in het donker
en de morgen groeten
als het daglicht binnenkomt
op kousenvoeten
Weet je,
er moeten mensen zijn,
die bellen blazen
en weten van geen tijd
die zich kinderlijk verbazen
over iets wat barst
van mooiigheid
Ze roepen van de daken
dat er liefde is
en wonder
als al die anderen schreeuwen:
alles heeft geen zin
dan blijven zij roepen:
neen, de wereld gaat niet onder
en zij zien in ieder einde
weer een nieuw begin
Zij zijn een beetje clown,
eerst het hart
en dan het verstand
en ze schrijven met hun paraplu
i love you in het zand
omdat ze zo gigantisch
in het leven opgaan
en vallen
en vallen
en vallen
en OPSTAAN
Bij dát soort mensen wil ik horen
die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan
de muziek gaat DOOR
de muziek gaat DOOR
en DOOR
Toon Hermans