Mijn lijf en ik... een pad van thuiskomen.

Mijn lijf en ik... 
Wat een weg hebben we al afgelegd! En we blijven samen op pad...

Na jarenlang niet mee te kunnen en het gevoel te hebben tegen muren aan te lopen voel ik stilaan meer kracht en vertrouwen in dat lijf van mij. Steeds vaker ben ik verrast: "Hé, ik kan dit wél!"
Verwondering en ontroering gaan hier zeker mee gepaard... 

Het blijft wel afstemmen en de dialoog open houden met mijn lijf want als ik weerstand bied aan de stroom die van binnenuit komt, als ik wegloop in mijn hoofd om maar niet te moeten voelen, als ik weer eens alles alleen probeer te doen of mijn grenzen niet respecteer, dan moet mijn lijf weer schreeuwen en komt het me met allerlei fysieke en mentale klachten liefdevol maar kordaat tot de orde roepen: "Hé schat, niet daar gaan zoeken, hier is de weg... Terug naar binnen, naar je huis en thuis."

Weet je, voor mij is je lijf geen Tempel, maar je Huis. Een tempel betreed je inderdaad met eerbied en de nodige 'sacredness' en daar valt iets voor te zeggen... Maar wie gaat tegenwoordig nog elke dag naar de tempel? Da's iets wat je bij speciale gelegenheden doet of een bezoek brengt op reis ergens ver weg... Maar mijn huis... daar ben ik elke dag, daar bouw ik aan, dat bewoon ik. Doe ik dat niet... dan verloedert het.

​Je fysieke huis kan een spiegel zijn van wie je bent, en ook je lijf is dat. Hoe je er zorg voor draagt, wie en wat je toelaat, hoe je oude rommel laat rondslingeren, hoe zit dat met die zolder waar je alles wegstopt waar je nu geen tijd voor maakt, hoe ziet je voorraadkast eruit, wat staat er nog van vorige huisgenoten, ziet het er steeds perfect uit als in een boekje (en wat kost het je om dit zo te houden) of wordt er geleefd en is er plezier? 

Soms voelt dit pad terug naar je lijf alsof je heel eenzaam de Woestijn doorkruist en helemaal in het duister tast... Want soms is het geen kwestie van niet willen... maar zit er vanalles in de weg om thuis te landen, wat als dat helemaal niet veilig voelt daar in dat lijf, wat als alles pijn doet, je angst voelt voor wat je daar tegenkomt op die metaforische zolder of in die kelder, ... Durf je vertrouwen... dat je het niet alleen hoeft te doen, misschien mag er wel een Kameel je reisgezel zijn, die de weg weet en je door die droge zanderige woestijn leidt, zo een gids die je eraan herinnert dat je niet alles alleen hoeft te doen... Stap voor stap... 

Dit pad bracht en brengt me in diepe verbinding met mezelf. Het is het meest authentieke en magische pad dat ik al heb bewandeld... een met de nodige uitdagingen... Maar ik leer de weg steeds beter kennen en leer mijn huis steeds beter bewonen...

De weg is de weg...  Ik was altijd al thuis...